دیگر بس کنید بخاطر خدا !

احمد فرید ثمین
اگر از حقیقت اغماض نه کنیم و اوراق تاریخ خونبار کشور را منصفانه ورق بزنیم به وضوح در خواهیم یافت که افغانستان مظلوم همواره در طول تاریخ از دست “دوست” و” دشمن” در مجمر خون و آتش سوختانده شده است. اگر جهانخواران چنگیزی فرننگی و روسی با قساوت و عداوت تمام روستا های گلین ما را به آتش کشیده اند فرزندان این کشور نیز در اضمحلال و انهدام شالوده افغانستان بی سهم نه بوده اند.
آری!
همه ما همواره لاف از خدمت به میهن میزنیم همه ما دم از عمران افغانستان ویران میزنیم مگر در حقیقت امر همه به نحوی از انحا در تکاپوی نبش قبر افغانستان مظلوم هستیم. اگر این سخن حقیقت نه دارد پس چرا “من” و” تو” و هموطنان ستمدیده ما به فرجام کنونی مواجه هستند.
آیا میدانید که همین آلان هموطنان ما در ولایت بادغیس از دست جوع و گرسنگی ریشه درختان را تناول می کنند؟؟ آیا می دانید که همین آلان هموطنان ما در ولایت بدخشان آب آشامیدنی نه دارند ؟ آیا می دانید که همین آلان هموطنان ما در ولسوالی “ازره” لوگر در قحطی بسر می برند ؟؟ آیا می دانید که همین آلان هموطنان ما در ولایات قندهار و هلمند در تنور خون و آتش می سوزند؟؟ لاکن آنانیکه داد از خدمت به افغانستان میزنند درین قبال تجاهل عارفانه نموده و اشک تمساح می ریزند و چنان می پندارند که افغانستان “گل” و “گلزار” است.

غمخواران اين وطن کجا اند؟
کمونیست های منفور نیز مضاعف با شعار ” پاینده باد دوستی افغان-شوروی” دم از خدمت به افغانستان میزدند و هر جنایت شنیع وقبیح خویش را گام میهن دوستی می شمردند. اگر افغان ها را بی گناه شکنجه می نمودند و یا خانه و کاشانه آنها را با بم های ” نیپال” منهدم می نمودند همه این جنایات در فرهنگ آنها نشانه از میهن دوستی بود!!! بزرگان جهادی ما اگر آلان می پذیرند ویا نه آنها نیز روزگاری یتیمان بیوه گان و معلولین ما را به باد فراموشی سپرده و خویشتن را ناجیان راستین افغانستان می پنداشتند و بعد از آنها طالبان آمدند که بجاى آشتى و بازسازى وطن منطق جنگ را گرفتند و تا هنوز يک طرف منازعه و بحران مى باشند. علمبرداران نکتایی دار کنونی دموکراسی ما که لاف و گزاف ” شایسته سالاری” و تذهیب کشور با حله و پیرایه پیشرفت و ترقی می زنند بجز از پر نمودن جیب های خویش از ” بال سبزک” (‌دالر) کار دیگر نه نموده اند. اظهر من الشمس است که یکی ازین قماش هم اندکی خدمت به این مرزوبوم نه کرده و هرکس به نوبه خویش با این خاک جفا نموده است.
سوگند به ایزدمتعال (ج) که دل ما به حالت فلاکتبار و نکبتبار ملت مظلوم ما می سوزد. دل ما بر حال زار آن کودکی خون می ریزد که پدر و مادرش را در حملات ناجوانمردانه انتحاری از دست داده و آلان برای یک لقمه نان خشک لمحه شماری می کنند. دل ما بر حال آن روستای اشک می ریزد که تحت نام حملات علیه دهشت افگنان ویران شده است. دل ما بر حال آن مادری می سوزد که فرزند یگانه اش در آوان تجاوز چکمه داران سرخ در راه آزادی این کشور به شهادت رسید لاکن همه ما او را به باد فراموشی سپرده و حتی دولتمردان ما با قاتلین او( رهبران کاخ کرملین) میثاق های اقتصادی وسیاسی می بندند. آیا اینان فراموش نموده اند که روزگاری نه چندان دور ارتش تا به داندان مسلح سرخ افغانستان را با خون افغان های مظلوم گلگون نموده بودند؟؟؟! صدبار افسوس و دریغا که امروزدولتمردان افغانستان رسما با میراث خواران اتحاد جماهیر شوروی سوسیالستی دریک سفره نان سیاسی غذا تناول می کنند. چرا بزرگان ما در تکاپوی کتمان جنایات فراموش ناشدنی خرسان قطبی اند؟ چرا جنایات کاران روسی و بردگان حلقه بگوش افغانی آنها به محکمه “هیگ” کشانیده نه می شوند؟؟ چرا همه خموش ایم؟ چرا آفتاب را به دو انگشت کتمان می کنیم. اگر رادوان کرادیچ به “هیگ” کشانیده می شود چرا جنرال لبید و بروزنسکی این قاتلین چراغ به دست افغانان محکمه نه می شوند؟؟؟ کجاست انصاف و کجا هستند غمخواران واقعی این خاک؟

تا کى آواره باشيم؟
هموطنان ما از مدت سی سال و اندی در مجمر خون و آتش دست و پا می زنند تعداد ما در پاکستان دشنام های ” مړه مهاجره” “مهاجر سړی نه سړی” و تعداد ما در ایران ناسزاهای “پدر سوخته” ” افغانی کارگر” و… را می شنوند و تعداد ما در کشور های عربی از دست “کفیل” های خویش به ستوه آمده و تعداد ما در کشور های اروپایی در کمپ های مهاجرت روزگاری بد را سپری می کنند. سرانجام افغان ها در هر گوشه و کنار که هستند با هزار ویک مشکل دست و گریبان هستند. اگر از حقیقت طفره نه رویم افغانستان وافغان ها تباه و برباد شدند نه برای ما کشور ماند و نه هم برای ما آن نام و شوکت دیروزین خلاصه هرچیز را از دست دادیم.
در آخیر یکبار دیگر از همه هموطنان ما از دولتمردان گرفته تا به مخالفین التماس بشر دوستانه و افغان دوستانه می کنیم که دیگر بخاطر ایزد متعال و به پاس این ماه پر فیض و برکت بر حال زار این ملت اندکی توجه و التفات کنید. افغانستان تباه و برباد شد. ببینید جهان در کجاست و ما در کجا هستیم جهانیان آهنگ و عزم تسخیر سیارات دیگر را می کنند لاکن ما خانه های گلین خویش را به دست های خویش ویران می کنیم. جهانیان در اخوت و وحدت بسر می برند لاکن ما در آتش اختلافات لسانی و منطقوی در بهسود و خواجه بهاوالدین می سوزیم . جهانیان به علم و دانش ارج می گذارند لاکن ما از ساینس و تکنالوژی به فرسنگ ها دور فاصله می گیریم . در کشور های دیگر کار به اهلش سپرده می شود لاکن درینجا پوهاندان دانشمندان ساینس دانان شاعران و نویسندگان ما در سرک های سبزی فروشی می کنند و آنانی که حتی استطاعت املا و انشا را نه دارند به مقامات والای نایل آمده اند. کجاست انصاف و کجاست تکریم به وعده های مجوف و میان تهی “شایسته سالاری”؟ ؟
ای بزرگان ! و ای قدرتمندان! دیگربخاطر خدا و بخاطر رسول مبارکش(ص) بر حال این ملت رحم کنید دیگربخاطر قرآن مجید از حاشیه پروری و اقارب پروری دست برداشته و از عقب ماندگی این خاک جلوگیری کنید. این کشور مزید ازین استطاعت ویرانی و افغان کشی را نه دارد.
به تمنای سعادت و تعالی افغانستان عزیز.

نورې دا ډول ليکنې:

1. بخاطر اقصى تظاهرات براه اندازيد
2. شهادت دختر جوان مسلمان بخاطر حجاب در آلمان
3. نهال وحدت ملی را به پاس بهار آبیاري کنید
4. وال ستریت را اشغال کنید!
5. ضربه های دشمن شکن را آغار کنید